Le Motel en Dour gaan al terug van 2016. Zijn link met dit festival gaat echter al veel langer terug. “Ik ben een festival persoon. Als bezoeker gaat mijn band met Dour al bijna 20 jaar terug. 10 jaar geleden stond ik hier voor een eerste keer als artiest. De grote aantrekkingskracht lag voor mij in de eclectische sfeer. De chaos, de experimentele programmatie. Veel van de artiesten kende ik, maar op Dour nam ik graag af en toe een foute afslag. Je kon hier letterlijk opgezogen worden, verdwalen in de uithoeken van het festival.”

Beklijvende concerten die aan je huid blijven plakken. “De set van Autechre staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. Hun radicale focus op geluid en perceptie is desoriënterend. Geen visuals, geen ledschermen, geen lichtshow en zeer diepe subbassen. Ik was alleen op ontdekking en had geen enkele verwachting. Het was een inspirerende, bijna traumatische ervaring. Aphex Twin in 2023  bleef me ook bij. Ze hadden een subsysteem met verschillende pilaren waarbij elke pilaar andere muzikale lagen bevatte.”

Het experimentele karakter van Dour kruiste ook zijn artistieke pad. “Mijn muziek is niet per se toegankelijk, toch mocht ik in 2019 de Boombox afsluiten op de laatste festivaldag. De energie van het publiek kwam hard binnen. Toen ik later terugkeerde voor de afbouw, voelde het bijna apocalyptisch. De tent was leeg. De echo van de set dwaalde rond terwijl de plastic bekers als tumbleweeds voorbijrolden.”

Dour zit al een aantal jaar in een transitiefase. In 2024 nam Live Nation het in handen, nu is bekendgemaakt dat de Franse entertainmentgroep Rivaj de grootste aandeelhouder wordt. Le Motel is vooral dankbaar voor de mooie momenten, maar hij ziet wel een duidelijke evolutie. “Het grootste verschil voel ik in de verschuiving van hiphop naar hard techno. De balzaal groeit elk jaar. En hoewel de energie aan de stage indrukwekkend is, mis ik het experiment en de variatie.”

Vrijheid voor experiment en Le Motel zijn één. Op Dour vind je die vrijheid terug aan de Dub Corner. Het is dan ook geen toeval dat we hem daar aantreffen. “De Dub corner op Dour is een icoon. Voor mijn set vorig jaar, stond ik lang aan de dubstage en zei ik tegen mezelf: als ik terugkom, speel ik hier. De Sinai soundsystem komt uit de UK en heeft een legendarische reputatie. Hierop vrij experimenteren met dub-infused psy trance, jungle, dub techno, break, dubstep & break invloeden geeft je een zot gevoel. Het is mooi dat er nog ruimte is voor deze stage. Daarnet liep ik er al even langs. Het is dag vier van het festival en ik zag alleen maar bass & smiles. Het is bijna een festival binnen een festival.”

Die liefde voor onverwachte ontmoetingen beperkt zich niet enkel tot festivals. Ze vormt ook de basis van zijn label Maloca Records dat hij zes jaar geleden oprichtte. “Het label is een organisch groeiend muziekproject. Het blijft een uitdagend proces maar ik ben heel blij met hoe het momenteel loopt. Ik breng graag verschillende persoonlijkheden vanuit verschillende disciplines samen: dj’s & mc’s, producers, poëten, live muzikanten. Op La Nature Festival cureer ik een stage. Dat is een plek waar vooraf bepaalde grenzen vervagen.”

Connectie, persoonlijkheid, authenticiteit en experiment keren voortdurend terug tijdens ons gesprek. Ze vormen de kern van Le Motels artistieke werk én persoonlijkheid. “Voor mijn laatste release Odd Numbers (Số Lẻ in het Vietnamees) nam ik een jaar tijd om alles te laten samenvallen. Sinds de start van mijn muzikaal parcours in 2013 ben ik enorm geëvolueerd als artiest. Ik zat in die tijd heel erg in de musicologie, schuimde alle mediatheken & bibliotheken af naar sounds, theorieën, natuurgeluiden en klassieke en moderne muziekstromingen. Het was bijna obsessief. Vandaag voel ik de nood om die intrinsieke interesse te uiten.”

Odd Numbers voelt als een sonisch reisdagboek waarin veldopnames, gesprekken, traditionele muziek en poëzie samenvloeien. “De muzikale richting wordt grotendeels bepaald door toevallige ontmoetingen. Op Home Is a Fire vloeien Vietnamese geluidsopnames, traditionele muziek en poëzie samen.” Voor Le Motel is elke bijdrage waardevol, hoe klein ook. Daarom krijgt iedereen een plek in de credits, zelfs het lachende kind dat op de achtergrond te horen is in Early Night with Fa.

En dan ontwikkelt een underground artiest plots de soundscape voor de runway shows van Bottega Veneta en Chanel. “Matthieu Blazy vroeg me in 2022 voor zijn debuutshow in Milaan. Toen hij in 2025 naar Chanel trok, werkten we opnieuw samen. Matthieu is een enorm sterke storyteller. Hij dompelt je helemaal mee in een verhaal met verschillende actoren. De kledij, de modellen, de belichting, de architectuur. Je maakt deel uit van een groter universum. Dat universum ontvouwt zich gedurende de twintig minuten durende catwalk, en verdwijnt daarna opnieuw in het niets. Het leunt dicht aan bij hoe ik bijvoorbeeld filmmuziek benader.”

Het gesprek eindigt waar het eigenlijk al de hele tijd over ging: ruimte. “Veel belangrijke culturele plekken voelen een financiële druk. Ze zoeken naar formaten om te overleven, en tijdens die zoektocht verlies je soms de voeling met je initiële bestaansreden. Kleine community-based initiatieven zoals La Nature Festival, Meakusma en Kiosk Radio moeten de ruimte krijgen om klein te blijven. Niet elk cultureel project moet groeien. Soms is klein blijven net de enige manier om eerlijk te blijven.”

De vraag is dan misschien niet of Dour nog divers is, maar welke diversiteit vandaag centraal staat. Waar de kracht vroeger vaak lag in onverwachte ontmoetingen tussen kleine niches, ligt de nadruk nu sterker op grote elektronische stromingen. De uitdaging wordt om de ruimte voor toevallige ontdekkingen te vrijwaren.