U intervjuu za Live Science, ugledni teorijski fizičar je istakao da najveća prepreka daljem razvoju nauke nije složenost fizike, već pitanje da li će civilizacija uopšte preživjeti dovoljno dugo da pronađe ove odgovore.

„Trenutno provodim dio svog vremena pokušavajući da ljudima kažem da su šanse da će živjeti još 50 godina veoma male. Zbog prijetnje nuklearnim ratom, imate oko 35 godina“, rekao je Gros. Takođe je napomenuo da je to bila „gruba procjena“.

Ključni problem je, dakle, prema Grosu, rastući rizik od nuklearnog sukoba. Danas u svijetu postoji više od 12.000 aktivnih nuklearnih bojevih glava, a devet zemalja posjeduje kapacitet da uništi civilizaciju kakvu poznajemo.

On procjenjuje da je godišnji rizik od nuklearnog rata oko dva procenta. Na prvi pogled, ovo je relativno mali broj, ali kumulativno to znači da bi očekivani „životni vijek“ civilizacije mogao biti samo nekoliko decenija.

Gros vidi dodatni problem u postepenom kolapsu međunarodnih sporazuma o kontroli naoružanja, koji su tokom Hladnog rata bar djelimično držali nuklearne prijetnje pod kontrolom. U današnjem, mnogo nestabilnijem geopolitičkom okruženju, takvi mehanizmi sve više slabe, kaže Gros.

Za razliku od perioda bipolarnog svijeta, današnji sistem uključuje više nuklearnih sila, što povećava rizik od pogrešnih proračuna, smatra fizičar, piše Economic Times, a prenosi tportal. Upravljanje ravnotežom odvraćanja između devet država, upozorava Gros, eksponencijalno je složenije nego između dve sile, a diplomatski mehanizmi ne prate tehnološki razvoj dovoljno brzo.

Pored nuklearnog oružja, Gros posebno ističe ulogu vještačke inteligencije. U scenarijima u kojima bi se odluke o lansiranju raketa morale donositi u veoma kratkom roku, postoji opasnost da se dio odgovornosti prenese na automatizovane sisteme.

Takvi sistemi, upozorava on, djeluju brže od ljudi, ali ne razumeju posljedice svojih odluka. Simulacije ratnih scenarija već pokazuju da sistemi zasnovani na vještačkoj inteligenciji često eskaliraju sukobe do nuklearnog nivoa, jer takve odluke doživljavaju kao „efikasne“. Gros dodaje da dugoročno gledano postoji i rizik da bi dovoljno autonomni sistemi mogli donositi odluke bez direktne ljudske kontrole.