Er is een reden waarom die knappe vreemdeling zo intrigerend is. Het mysterie, de verbeelding, het feit dat je geen idee hebt hoe hij of zij de vaatwasser inruimt. Voor frayseksuele mensen is dat onbekende juist de drijfveer achter hun seksuele verlangen – en zodra dat verdwijnt, verdwijnt ook dat verlangen.

Frayseksualiteit is een seksuele geaardheid waarbij het verlangen het sterkst is bij mensen die men niet goed kent. Zodra er emotionele intimiteit ontstaat, neemt het seksuele verlangen af en verdwijnt het in veel gevallen volledig. De romantische gevoelens kunnen intact blijven, maar de seksuele drang voor die specifieke persoon verdwijnt.

Het valt onder het spectrum van aseksualiteit en is in wezen het spiegelbeeld van demiseksualiteit, waarbij seksuele aantrekkingskracht pas ontstaat nadat er een emotionele band is ontstaan. Beide zijn legitieme seksuele geaardheden. Geen van beide is een stoornis, hoewel met name frayseksualiteit vaak als zodanig wordt behandeld.

Wat is frayseksualiteit? En nog belangrijker: wat is het niet?

Dat is een terugkerend probleem. Frayseksuele mensen die therapie zoeken, krijgen soms de diagnose ‘vermijdende hechting’ of ‘intimiteitsproblemen’ van therapeuten die nog nooit van deze geaardheid hebben gehoord, aldus psychoseksueel therapeut Silva Neves, die voor Psychology Today over frayseksualiteit schreef. De ervaring dat het verlangen in een relatie vervaagt, wordt als een ziekte gezien, terwijl het simpelweg verklaard kan worden. En omdat er in de cultuur niet veel aandacht is voor frayseksualiteit, denken veel mensen jarenlang dat er iets mis is met hen, voordat ze woorden vinden voor wat er werkelijk aan de hand is.

Er zijn een paar dingen die frayseksualiteit niet is. Het is geen angst voor verbintenissen, geen voorkeur voor losse seks, en ook geen teken dat iemand zich snel verveelt. Frayseksuele mensen kunnen diepe, langdurige romantische relaties hebben. Die relaties hoeven geen seks te omvatten, of ze kunnen open relaties zijn die de frayseksuele partner de ruimte geven om verlangen te ervaren op de manier waarop hun geaardheid nu eenmaal werkt. Geen van beide opties is een compromis of een rode vlag – het zijn gewoon afspraken die passen bij de realiteit van hoe iemand in elkaar zit.

Deze geaardheid kent ook verschillende gradaties. Bij sommige frayseksuele mensen verdwijnt de aantrekkingskracht snel; bij anderen verloopt dit proces langzamer. Sommigen identificeren zich als frayseksueel naast een geheel andere geaardheid – bijvoorbeeld homoseksueel en frayseksueel, of heteroseksueel en frayseksueel.

Voor partners kan dit moeilijk te verwerken zijn. Een afname van het seksuele verlangen wordt in de meeste relaties gezien als een afwijzing, en het uitleggen van frayseksualiteit vereist een mate van zelfkennis en communicatie die niet iedereen heeft kunnen ontwikkelen. Wat onderzoekers en clinici die zich hiermee bezighouden benadrukken, is dat het ontbreken van seksueel verlangen naar een partner niets te maken heeft met de mate waarin die partner wordt gewaardeerd. Die twee zaken kunnen volkomen los van elkaar staan.