Što mislite, što bi Aleksandar Vučić, predśednik Srbije, kao i zvaničnici Srbije, da ne kažem njegovi poltroni, rekli da je broj Srba u Crnoj Gori, u periodu od trideset godina, smanjen sedam puta? Siguran sam da bi pale teške uvrede, napadi i nediplomatske riječi. Mediji, koji su većinom pod kontrolom vlasti, a i oni malobrojni koji nijesu, urlali bi nebiranim riječima i uvredama na račun Crnogoraca, „milogoraca“, „crnogorskih ustaša“, pominjao bi se i genocid i ko zna što sve ne još. No, viđi vraga, kad se to desilo sa Crnogorcima u Srbiji, ne da to nije izazvalo bilo koju zabrinutost za ljudska prava Crnogoraca u Srbiji i njihovu asimilaciju, već se to smatra kao najnormalnija stvar. Kao da su se Crnogorci, koji su, valjda, bili nesvjesni i mentalno neodgovorni kad su se na popisu izjašnjavali kao nacionalni Crnogorci prije četiri decemije (147.466 na popisu 1981. godine), vratili onome što su po srpskim nacionalistima „oduvek bili“.
U Srbiji je plebiscitaran stav da su Crnogorci etnički Srbi, od kojih je „Broz stvorio novu naciju“, da su Crnogorci geografska odrednica, taman kao Šumadinci, iako nije poznato da su Šumadinci ikada imali svoju državu, Šumadiju, a tek ne prvu državu na prostorima Zapadnog Balkana. Iako je takav stav prema identitetu Crnogoraca, stalno se ponavlja predstava o privilegovanosti Crnogoraca u Srbiji, o Crnogorcima kao direktorima i slične manipulacije. Po posljednjem popisu u Srbiji kao Crnogorci su se izjasnili 20.238 stanovnika Srbije. Gotovo sam siguran da među tih dvadesetak hiljada nema nijednog direktora, pa će biti da se, po potrebi, Srbi iz Crne Gore u Srbiji tretiraju kao Crnogorci, kada se želi pokazati kako su Crnogorci privilegovani u Srbiji ili kao kriminalci. To su isti oni Srbi koje u Crnoj Gori zvanični Beograd, mediji u Srbiji, svi političari, kulturni i naučni radnici predstavljaju kao ugrožene, a koje u Srbiji retorički koriste kao dokaz da, za razliku od ugroženih Srba u Crnoj Gori, Crnogorcima u Srbiji teče med i mlijeko.
CRNOGORCI META U SRBIJI
Najnovija teza u Srbiji je da se broj Crnogoraca smanjio u odnosu na 1981. godinu zato što je Milo Đukanović promjenio etnički identitet Crnogoraca, ne pristajući na taj „novi“ identitet. Koliko tu ima logike govori da je broj Crnogoraca u Srbiji, po popisu 2002. godine pao na još uvijek respektabilnih 69.049, kada je već bilo jasno strateško opredjeljenje Crne Gore i Mila Đukanovića. Uzmimo da je skoro polovina od onog broja iz 1981. godine preumilo zbog navodne promjene identiteta Crnogoraca od strane Mila Đukanovića, postavlja se pitanje zašto je nakon skoro sedamdeset hiljada Crnogoraca 2002, od popisa do popisa, njihov broj padao do sadašnjeg broja od oko dvadeset hiljada? Biće da tu ima neki đavo koji je burgijao, a koji nikoga ne interesuje u Srbiji, a, bogami, nije se ni Crna Gora pretrgla da se pozabavi tim pitanjem.
Odavno pišem da je nacionalni identitet biljka koju treba stalno zalivati, okopavati, čistiti korov, njegovati da bi opstao, posebno u tuđoj sredini, koja je imala i koja ima više nego agresivan odnos prema postojanju crnogorske nacije. Crnogorci u Srbiji nijesu imali, sve to vrijeme, nijedan instrument, nijednu instituciju, nijedan medij ili, daleko bilo, obrazovni sistem sa kojim bi očuvali svoj nacionalni identitet i pored agresivne propagandne kampanje sa svih adresa u Srbiji. Kada je postalo jasno da Crna Gora ne pristaje više da bude satelit Srbije u ludačkoj politici bez budućnosti, Crnogorci su od retorike da mnogi Srbi u Srbiji „vode poreklo iz Crne Gore“, kao afirmativnog stava, postali meta nekontrolisanih izliva mržnje, nipodaštavanja, uvreda i tretmana uljeza u Srbiji. Nakon obnove nezavisnosti Crne Gore referendumom, pod uslovima nepoznatim u istoriji referenduma, mediji su obasuti salvama uvreda i zahtjeva da se svi Crnogorci proćeraju, da se zabrani Crnogorcima studiranje i liječenje u Srbiji itd. Svakave laži su konstruisane oko referenduma, te kako je pokraden, te kako je „Milo podelio lične karte 20.000 Šiptara sa Kosova“ i slične gadosti.
ASIMILACIONE MJERE
Istorijom Crne Gore i identitetom Crnogoraca su se bavili kvazistoričari, doktori nauka za YU R'N'R', koji o crnogorskoj istoriji nemaju pojma, predstvaljajući je guslarskim argumentima i mitologijom, zanemarujući sve artefakte koji ne potvrđuju politički cilj koji stoji iza svega. Uslovljavanje za dobijanje dokumenata izjavom da ste Srbi, pored višedecenijskog boravka u Srbiji, besplatnog studiranja i liječenja takođe, predstavljaju anticivilizacijski diskriminacioni postupak, iza kojeg stoje, ništa drugo, do asimilacione namjere. Nagli proces klerikacije i retrogradne svijesti bazirane na sujevjerju, učinio je od Crkve Srbije platformu za vrlo efikasnu srbizaciju svih vjernika, ili, bolje rečeno, pseudovjernika. Da ne kažem pseudohrišćana, jer ono što im se propovjeda i što praktikuju više liči na pagansko i jeretičko manifestovanje vjere, nego na praktikovanje jevanđelja.
Sve nacionalne manjine u Srbiji imaju ustavno pravo na formiranje nacionalnih savjeta, čija je uloga očuvanje identiteta nacionalnih manjina, njihove kulture, jezika, religije i uticanje na obrazovne programe i njihovu udžbeničku prezentaciju. Kada su Crnogorci podnijeli zahtjev Ministarstvu pravde i ljudskih prava Srbije u vrijeme vladavine koalicije oko Demokratske stranke, na čijem čelu je bio Boris Tadić, naišli su na odbijanje zamjenika ministra riječima: „Dok sam ja ovde nikada nećete dobiti status nacionalne manjine“. Ipak su Crnogorci, promjenom vlasti i dolaskom na vlast SNS-a A. Vučića, dobili pravo da skupljanjem potpisa obezbijede izbore za nacionalni savjet. Ali, ne lezi vraže, izbornim manipulacijama i prijavljivanjem zapošljenih u javnom sektoru kao Crnogoraca, naravno i po političkom nalogu vlasti, SNS je vrlo lako preuzeo članstvo i upravljanje Nacionalnim savjetom Crnogoraca, tako da je on postao političko oružje u rukama srpskih vlasti u obračunu sa zvaničnom politikom u Crnoj Gori. Tako su zvanično osudili skupštinske deklaracije o tzv. Podoričkoj skupštini, pristupanje NATO savezu, priznanje Kosova, Zakon o slobodi vjeroispovijesti i sve drugo što nije bilo po volji zvaničnog Beograda.
LICEMJERJE SRSKIH VLASTI
Najnoviji napadi na porodicu Božović, za koje, čak, ne znam ni kako se nacionalno izjašnjavaju, samo je još jedan dokaz o animozitetu prema Crnogorcima kad god probaju da iznesu stavove koji se nekome u Srbiji ne sviđaju. Da ne pominjemo da se radi o fašističkom ponašanju, kojim se osporava legalnim građanima Srbije, bez obzira na etničko porijeklo, pravo na slobodno mišljenje, garantovano svim međunarodnim poveljama o ljudskim pravima. Žalosno je kad u tome učestvuje ministar policije Srbije. Zamislite da su Amerikanci, u vrijeme bombardovanja SR Jugoslavije, na isti način tretitrali oko milion i po Srba, od kojih je većina učestvovala u protestima protiv bombardovanja? Siguran sam da ministar policije sa odobravanjem gleda na njihove proteste, za razliku od prava Crnogoraca na slobodno mišljenje i slobodu govora u Srbiji. To je to licemjerje, koje je konstantno prisutno kada se radi o položaju Crnogoraca u Srbiji.
Ako bi izvlačili konačan zaključak, ispada da Crnogorci u Srbiji bježe od uživanja u privilegovanom položaju i odriču se svog crnogorstva u korist srpstva, dok u Crnoj Gori ugroženi Srbi hrle da budu ugroženi i od popisa do popisa uvećavaju broj i mijenjaju svoju pripadnost crnogorskoj naciji u srpsku. Od 19.407 Srba u Crnoj Gori po popisu iz 1981. godine, uvećali su brojnost 1991. godine na 57.453, da bi ih po popisu 2003. bilo čak 198.144, pa do konačnih 205.370 po popisu 2023. godine. I onda smo mi „novocrnogorci“, a oni nijesu „novosrbi“? Trafike po Crnoj Gori razlikuju se od trafika u Srbiji, kad je u pitanju štampa, samo po tome što u Srbiji nema crnogorske štampe, skoro svi kablovski kanali koji se gledaju u Srbiji, mogu se gledati u Crnoj Gori, država Crna Gora je sa 600.000 eura finansirala Srpsku televiziju, izdavačka djelatnost srpskih idavačkih kuća u Crnoj Gori je desetinama puta brojnija nego crnogorska itd. Jednom riječju, Srbi su u Crnoj Gori imali višestruko veću medijsku i izdavačku potporu od Crnogoraca i samim time mnogo veću sposobnost da promovišu svoj srpski identitet. Na nivou vica je upoređivati ih sa Crnogorcima u Srbiji.
JERETIČKI ETNOFILTIZAM
Nikako ne smijemo zaboravite djelovanje Crkve Srbije, jer nema ništa antihrišćanskije nego koristiti vjeru u trascedentno političke i asimilacione svrhe i zloupotrebljavati vjeru za jeretički etnofiletizam. Mit o ugroženosti Crkve Srbije u Crnoj Gori je u toj mjeri lažan da vrijeđa inteligenciju. Dovoljno je pobrojati samo broj podignutih bogomolja, konaka i drugih građevinskih poduhvata Crkve Srbije, kao što su stambeni objekti, hoteli i sl. I to sve bez plaćanja poreza. Da ne pominjemo da su upisivali vlasništvo nad sakralnim objektima koje je naslijeđe države Crne Gore, zahvaljujući vlasti u kojoj je DPS činio najačeg činioca, bez ijednog dokumenta kojim se dokazuje vlasništvo. Naravno da nemaju dokaze o vlasništvu, jer su to objekti koji su građeni prije nego je sadašnja Crkva Srbije, stvorena 1920. godine, pravno verifikovana 1929. godine, uopšte postojala.
Kad je riječ o patnjama nekadašnjih opozicionara, mitskom gutanju suzavca, progonu i slične tradicionalne i istorijske nadljudske patnje srpskog roda, posebno onih koji su bojkotovali parlament i redovno primali obilne plate, samo ću navesti 5. septembar 2021. godine i Cetinje, kada su nove vlasti bez povoda, mučki napale građane gumenim mecima, šok bombama i neprimjerenim i za grad veličine Beograda, količinama suzavca. A zamislite samo da su tada demonstranti napali policiju bubuljima kao što su to uradili demonstranti 2015. godine? Potražite snimke kod zgrade TV Pinka iz tog vremena i pogledajte kolikim kamenčinama su demonstranti gađali policiju. To je klasični pokušaj ubistva. Da se to desilo na Cetinju, ne sumnjam da bi policajci pucali vatrenim oružjem na demonstrante. Ali, mi Crnogorci, nemamo tu sposobnost Srba da od svakog minornog događaja pravimo „Kosovski boj“, sa junacima poput Pavla Orlovića, Miloša Obilića, sve sa devet brata Jugovića. To je poseban dar, koji vjekovno ropstvo pretvara u junačku prošlost.