Nakon Drugog svjetskog rata i desetine miliona izgubljenih života, Evropljani su znali koliko je mir dragocjen i koliko ga je važno čuvati svakoga dana.

Devetog maja 1950. godine francuski ministar spoljnih poslova Robert Šuman predstavio je plan za novu Evropu. Njegova vizionarska ideja da se proizvodnja uglja i čelika Francuske i Zapadne Njemačke, koji su tada bili osnova ratne industrije, stavi pod zajedničku kontrolu, značio je da rat između istorijskih neprijatelja postaje ne samo nezamisliv, već nemoguć. Iz te političke vizije nastala je Evropska unija.

U našim kućama čuvaju se priče o odricanju, siromaštvu, ratovima, junaštvu, selidbama, borbi i ponosu. Čuvaju se fotografije predaka koji su živjeli teže od nas, a ipak su znali da kuću treba sačuvati i izgraditi je bolju za one koji dolaze.

Boli nas saznanje da mnogi naši ljudi koji su otišli, još uvijek nemaju razlog za povratak. Uspjeli su širom svijeta, jer su tamo pronašli više reda, sigurnosti i mogućnosti. Njihov uspjeh je ponos porodice, ali je i opomena državi. Svaki odlazak vrijednog, obrazovanog i poštenog čovjeka ostavlja prazno mjesto za porodičnim stolom i prazno mjesto u razvoju Crne Gore.

Zato, evropski put mora da odgovori na roditeljsku brigu, na studentsku dilemu, na radničku platu, na penzionersku sigurnost i na pitanje koje se često čuje u našim kućama: gdje će nam djeca živjeti. Crna Gora mora da postane zemlja u kojoj se odlazi iz radoznalosti i ambicije, a povratak iz sigurnosti da ovdje postoji život vrijedan truda.

Crna Gora će ispuniti istorijski cilj. Postaćemo država članica Evropske unije. Ispunjavanje uslova jeste važan dio tog puta, ali pravi cilj je uređena, pravedna, solidarna i ekonomski snažna država.

Uloga siromašnog rođaka i posljednjeg u evropskom redu nije sudbina Crne Gore.

Solidarna zajednica počinje od sposobnosti države da vidi čovjeka kojem je podrška potrebna. To je ispit zrelosti razvoja Crne Gore.

Snažna ekonomija je kada poljoprivrednik ima tržište i podršku, kada ljekar, nastavnik, radnik, inženjer i službenik znaju da njihov rad ima vrijednost, kada mladi stručnjak ostaje jer zna da u Crnoj Gori može napredovati znanjem.

Evropa u Crnoj Gori ima vrijednost samo kada evropska pravila važe kada se pišu zakoni, troši budžet, zapošljava u javnom sektoru, reformiše obrazovanje, organizuje zdravstvo, štiti priroda Crne Gore i donose odluke u interesu svih nas. Evropa u Crnoj Gori mora da postane radna navika države.

Crna Gora ima sve što je potrebno za uspjeh. Imamo vrijedne ljude, snažnu dijasporu, znanje, prirodnu ljepotu, evropsku istoriju i jasnu volju građana da zemlja postane članica Evropske unije. Samo nam treba više reda, više odgovornosti i više poštovanja prema javnom interesu.

Crna Gora hoće mjesto koje joj pripada. Članstvo u Evropskoj uniji biće veliko priznanje. Još važnije, biće ono što građanin osjeća dan poslije, godinu poslije i deset godina poslije: da država radi dobro, pošteno i uspješno.

Evropa je poslije rata naučila da mir opstaje kada se ugradi u institucije. Crna Gora mora da nauči da je evropska budućnost dobra kada se ugradi u svakodnevni život: u dobro napisan zakon, u sudski postupak koji se ne razvlači, školu koja daje znanje, zdravstvo koje nas ne ostavlja da čekamo, budžet koji se troši odgovorno.

Dan Evrope za nas treba da bude dan ozbiljnosti, kada ne govorimo o tome koliko smo blizu cilja, već o tome šta još moramo da uradimo da cilj ima smisla. Crna Gora mora da završi posao, jer članstvo u Evropskoj uniji vrijedi onoliko koliko život ljudi učini boljim.

Evropa u Crnoj Gori i Crna Gora u Evropi postaće ista stvar kada svi znamo da evropski standard ne počinje iza granice, nego ovdje, u našoj državi. To je odgovornost naše generacije. Na tom poslu se mjeri zrelost države, ozbiljnost politike i poštovanje prema svakom čovjeku koji Crnu Goru zove svojom domovinom.