Objedinjavanje radikalno nastrojenog srpskog biračkog tijela i njegova preraspodjela pod ,,politički kišobran DNP-a” - to je ključni cilj aktuelnog, hiperaktivnog, djelovanja Milana Kneževića.

Strategija političkih nastupa je, kažu izvori Televizije E, prethodno je dogovorena sa Aleksandrom Vučićem i njegovim najbližim okruženjem. Intenzivnim aktivizmom lider DNP-a nastoji da smanji broj potencijalnih apstineta unutar srpskog korpusa, glasača koji su rezignirani zbog sve vidljivijeg zaokreta prema Zapadu doskora neprikosnovenog lidera srpskog bloka, Andrije Mandića, predsjednika Nove srpske demokratije.

Zato Milan Knežević koristi svaku priliku za radikalizaciju političkih stavova, od gostovanja na televizijama bliskim režimu u Beogradu, do parlamentarne rasprave. Tako je bilo i prije koji dan u Skupštini Crne Gore.

"Takozvana crnogorska nezavisnost"

“Zovu Mila Đukanovića, zovu Filipa Vujanovića, zovu Darka Pajovića, zovu Miraša Dedeića, kesere se tamo sa njima, proslavljaju dane takozvane crnogorske nezavisnosti… I onda se čudimo - odakle Milo? Pa Milo je kao PDV, nikad otići neće! A Ranko Krivokapić nam je preselio dane diplomatije iz Berana na Cetinje zato što ga bode trobojka”, bijesnio je Knežević iz skupštinskih klupa.

Kneževiću su eksperti iz okruženja srpskog predsjednika sugerisali da u javnim nastupima bude fokusiran na identitetska pitanja - od stalnog forsiranja priče o isticanju trobojke, insistiranja da srpski jezik bude službeni, sve do vrlo oštre kritike vlasti, posebno Spajićevog PES-a.

Ali i vrlo oštre kritike opozicije, posebno Demokratske partije socijalista i bivšeg stranačkog predsjednika Mila Đukanovića koje Knežević napada prevashodno zbog priznavanja, kako kaže, ,,lažne države Kosovo” i učlanjenja Crne Gore u NATO.

Na taj način Knežević djeluje kao drugačija politička ponuda u odnosu na Mandića.

Musić: Podržavaoci imperijalnog projekta

Politički analitičar Aleksandar Musić, u nedavnom razgovoru sa koleginicom Milenom Radonjić za emisiju 24 sata, konstatovao je da su različite priče Mandića i Kneževića - samo dio jedne taktike.

Dok Mandić igra političku igru pred međunarodnom zajednicom, praveći se da se odmiče od potrošenog političara Aleksandra Vučića, Knežević postaje glasnogovornik srpskog predsjednika. No, kako Musić ističe - i Mandić i Knežević podržavaju isti imperijalni velikosrpski projekat.

“Ne treba miješati babe i žabe. Jedno je odmicati se od potrošenog političara koji je pri kraju svog političkog puta, odmicati se od jednog propalog političkog brenda. Drugo bi bilo – odmicati se od projekta. Od projekta se ni jedan od njih ne odmiče, neovisno o različitim stilovima, tonovima, sentimentima. A taj projekat je: jedan stalni, neoimperijalni interes duboke države u susjednoj državi prema Crnoj Gori”, ocijenio je Musić za Televiziju E.

Instrukcije iz Beograda

Da bi strijemili ka tom zajedničkom cilju, Kneževiću je iz Beograda sugerisano da ne ulazi u otvorenu kritiku i konfrontaciju sa Andrijom Mandićem.

Ali i da ne bježi od saradnje sa dosadašnjim lojalnim Mandićevim političkim vojnicima, kao što je, recimo, Dario Vraneš, prvi čovjek Pljevalja, koji baš i ne želi da učestvuje u Mandićevoj igri očijukanja sa Zapadom.

U povezivanju Kneževića i Vraneša značajnu ulogu imao je – ističu izvori Televizije E iz Agencije za nacionalnu bezbjednost - srpski ambasador Nebojša Rodić, inače bivši čelnik srpske Bezbjednosno-inormativne agencije.

Sadašnje djelovanje gura Milana Kneževića ka radikalno desnom političkom spektru i procjenjuje se da bi oštra srpska retorika mogla da privoli manje stranke srpskog predznaka, koje nemaju mogućnost dosezanja cenzusa, da postanu dio Kneževićeve Demokratske narodne partije.

Ali, to ne znači da je lider DNP-a Milan Knežević krenuo drugim putem u odnosu na lidera Nove srpske demokratije Andrije Mandića. Naprotiv, to je samo nova strategija radi ostvarenja istog velikosrpskog cilja.