Kako panika sve više zahvata zvanični Beograd zbog skorog ulaska Crne Gore u EU, tako se njihova propagandna mašinerija sve više bavi bljuvotinama, klevetama, šupljim pričama i nebulozama, kazao je istoričar Vukota Vukotić za Portal ETV komentarišući dokumentarni film ''Referendum-priča o izmišljenoj slobodi'' novosadskog Centra za društvenu stabilnost.
“Na žalost, ovih dana, bili smo prinuđeni da gledamo još jedan velikosrpski propagandni uradak o Crnoj Gori, ovog puta u „režiji“ Centra za društvenu stabilnost iz Novog Sada. Vulgarne, prizemne i bez ikakvog osnova složene bljuvotine sa dna društvenih mreža i propagandnih foruma, našle su se zajedno u ogavnom video uratku o crnogorskom referendumu 2006. godine. Autori ovoga besprizornog pokušaja blaćenja crnogorske nezavisnosti i prošlosti, kao da proživljavaju neki svoj Peloponeski rat, pa iz „srpske Atine“ pljuju po „srpskoj Sparti“, što je zasmetalo i onima koji su u Srbiji ostali normalni. Ali to valjda tako funkcioniše u njihovom izmaštanom „Srbskom svetu“, poručio je Vukotić.
Istoričar ipak smatra da autori ovog neprimjerenog djela, koji sebe nazivaju najvećim think-tankom u Srbiji nijesu dobacili preko ogavnih izmišljotina.
Međutim ono što jeste za žaljenje, dodaje Vukotić, je činjenica da je iza ovog uratka stala cijela zvanična Srbija, koja u tome „ne vidi ništa sporno“. Nakaradna igra simbolima, korišćenje kadrova iz filmova Živka Nikolića, koja je trebala da posluži valjda kao „dokaz“ za njihove nebulozne teze, ističe Vukotić, samo je odraz izopačene slike koja se decenijama gradi u Srbiji o Crnoj Gori, đe je istorijski Referendum i obnova crnogorske nezavisnosti najveća tačka neprebola.
“U takav skaredni kaledioskop rastrgnutih sličica laži, obmana i samozavaravanja, skoro istaknuto mjesto ima denuncijatorska fantazmagorija o stanovnicama Cetinja za vrijeme italijanske okupacije. Na ove jadne i amoralne optužbe sa dna propagandne baruštine zaista se teško osvrtati a kamoli odgovarati, najviše upravo iz higijenskih razloga”, kazao je Vukotić.
Vukotič ipak ističe da ima nešto sporno u svemu tome, koliko god vlastodršci u Beogradu ne željeli da to vide i u tom smislu ukazuje ne nekoliko stvari.
“Kao prvo, s obzirom da je porast nataliteta zabilježen u godinama nakon drugog svjetskog rata, ostaje veliko pitanje, uzimajući činjenicu da su italijanski okupatori odavde otišli 1943. godine, kakva su to blagoslovena stanja u trajanju od po tri-četiri godine? Takođe, svako ko imalo poznaje prilike u Crnoj Gori, među njima očigledno nijesu autori ovog uratka, zna da svi oni koji su u ma kom obliku sarađivali sa okupatorima i otišli su sa tim istim okupatorima, znajući da nemaju što čekati partizanske oslobodioce. Većina tih saradnika je otišla zajedno sa Italijanima, a neki su na svoj bijeg pred jedinicama NOVJ čekali sve do Zidanoga mosta. Prema tome, sve one koji su sarađivali sa okupatorima, treba tražiti na strani koju danas po Crnoj Gori propagira zvanični Beograd i Crkva Srbije kao „junake nepobjedivog karaktera“, a koji su nakon rata bili primjerno kažnjeni za svoja nedjela i izdaju sopstvenog naroda”, navodi istoričar.
Vukotić zaključuje da je je uradak vajnog think-tanka samo još jedan u nizu velikosrpskih propagandnih uspljuvaka usmjerenih protiv Crne Gore.
“Sa njime su jedino pokazali dubinu svoga ogavnog šovinizma i veličinu kompleksa kojeg četničko-nacionalističke strukture imaju od crnogorskog Referenduma. Takođe, samo su ogolili petu kolonu u Crnoj Gori, koja se svojski pridružila kreiranju ovog jeftinog pamfleta”, poručio je Vukotić.