U ratu, bilo kojem ratu, među ljudima pobjeđuju neljudi. Drugačije nije ljudski. Ernest Hemingvej, koji je aktivno učestvovao i bio ranjen u Prvom svjetskom ratu, kaže da: Nikada ne mislite da rat, ma koliko bio neophodan ni opravdan, nije zločin - uvijek je zločin jer iz ljudi izvlači one osobine koje je sramota pokazati u miru. Izvlači ono najgore.

Danas je 9. maj - Dan pobjede. Dan kada je nacistička Njemačka sa svojim saveznicama kapitulirala nad ostatkom svijeta koji se usprotivio... čemu se ono ostatak svijeta usprotivio? Valjda nacističkoj ideologiji, logorima smrti, ugnjetavanju drugih naroda, kršenju međunarodnog prava, idealima slobode, bratstva i zajedništva... čemu se ono bješe suprotstavio ostatak svijeta?

Laž uvijek i neminovno uvijek rađa novu laž

Nego, prije odgovora, da se sjetimo jedne fotografije koja je obilježila pad i kapitulaciju Njemačke tog 9. maja 1944. godine. Simbol tog pada je čuvena fotografija Jevgenija Haldeje, na kojoj se vidi vojnik koji na ruševinama strašnog Rajhstaga visoko prema nebu diže crvenu sovjetsku zastavu sa srpom i čekićem. Oko njega su ruševine sravljenog Berlina u dimu kao snažan simbol teškog poraza. 

Ali šta bi bio rat bez propagande i kreiranje one stvarnosti koju mase traba da vide, ne one koja se stvarno i desila. Ova fotografija jeste nastala 9. maja, ali ne spontano i slučajno, i nikako ne u žaru borbe. Haldej se već danima, prije nego li će sovjetska armija ući u Berlin, pripremio za taj događaj. 

Zastava je skrojena, odabrani su protagonosti, lokacija je bila više nego očigledna i sada je samo trebalo sačekati da borbe prođu, da se dim raziđe, postavi set za fotkanje i opali nekoliko filmova kako bi se na kraju odabrala ona najbolja – ona koja će izgledati kao prava.

Na fotografijama koje je, kasnije tog 9. maja, uradio sovjetski fotograf je bilo nekoliko propusta koje je trebalo ispraviti. Prije svega nedostajao je dim, koji se već bio razišao a koji je trabao ostaviti utisak spaljenog grada, pa su ga Haldej i drugovi dodali kasnije u post-obradi fotke. 

No, na fotografiji nije bilo samo manjka elementa, bilo je i onih koji su bili višak. Vojnik koji pobjednosno drži barjak u vazduhu i koji je simbol sovjetske nadmoći, istrajnosti, nepobjedivosti, discipline, hrabosti i časti je na jednoj ruci imao dva ručna časovnika. I da su bili po jedan na obje ruke bilo bi previše, a ovako je bilo nedopustivo. I to ne nedopustivo zato što se kosilo sa tadašnjim modnim standardima sovjetskih vojnih snaga, već zato što je to jasno pokazivalo da je taj časni i hrabri vojnik, malo prije nego će podići zastavu nad Rajhstagom, išao malo pljačkati okolo. 

Časovnici su skinuti, nema sumnje u to, sa nekih njemačkih leševa i nisu mogli ostati na fotografiji koja treba poslati sasvim drugačiju poruku u svijet. Pa su Haldej i drugovi ponovo posegnuli za retuširanjem i izbrisali jedan od časovnika, izbrisavši sa njim i dio sramote i dio istine tog čina i tog vojnika koji je ušao u istoriju.

Retuširana istorija dovela je do revizionističke istorije koja danas na Balkanu od saradnika okupatora pravi pobjednika, od antifašista i jednih od rijetkih istinskih boraca protiv te pošasti – antievropejce i gubitnike

Ono šta su zaboravili da izbrišu, odnosno zapale, su kopije koje će demaskirati ovu prevaru. Međutim upravo ta prevara je pokazala istinu, ma koliko ovo zvučalo paradoksalno - tačno je. Iz ovoga smo vidjeli sve apsurde, usude i tragedije jednog rata. Rata čije će retuširanje danas, 82 godine kasnije, onu sovjetsku Rusiju, pobjednicu nad nacističkom Njemačkom, svrstati u zemlje koje čine slične zločine kao one protiv kojih su se borili i čiju su pobjedu slavili sa dva, visoko podignuta, časovnika da svaki pokaže drugačije vrijeme.

Danas je ta retuširana istorija dovela najveće velikomučenike nacizma – Jevreje, narod kojem je u jednom trenutku prijetio biološki nestanak u logorima i spalionicama Trećeg Rajha, do toga da oni danas drže upaljač i plinske ventile. Dovela je do toga da oni pokušavaju da biološki unište cijeli jedan drugi narod.

Ta plagirana i netačna fotografija sovjetske propagadne dovela je do toga da nacija koja je svojim učešćem u Drugom svjetskom ratu donijela pobjedu nad okupatorima, danas iz usta svog predsjednika prijeti da će uništiti cijelu jednu civilizaciju. 

Ova retuširana istorija je dovela do revizionističke istorije koja danas na Balkanu od saradnika okupatora pravi pobjednika od antifašista i jednih od rijetkih istinskih boraca protiv te pošasti – antievropejce i gubitnike. Danas ta lažna i smrdljiva propaganda horski, zajedno sa onim vojnikom Krapovićeve vojske, pjeva zločincima i saradnicma okupatora, misleći da time čini nešto veliko. Misli, jer laž je njihova nacija.

A, laž uvijek i neminovno uvijek rađa novu laž. Nego da se vratimo na početak i prisjetimo čemu se ono bješe suprotstavio ostatak svijeta?

Kada je Hitlerova Njemačka sprovela „Kristalnu noć“, pokazavši još tada koje je njeno „konačno rješenje“ za njemačke Jevreje, ostatak kontinentalne Evrope je ćutao, Staljin je u Sovjetskom Savezu bio zauzet ubijenjem Sovjeta, Britanija je i dalje bila ostrvo, a Sjedinjene Američke Države su bile suviše daleko.

Kada je Njemačka napala i okupirala Poljsku, Staljin je odlučio da osim ubijanja svog naroda može malo zapucati i na komšije pa se sa Hitlerom dogovorio oko podjele Finske, Poljske... Ostatak kontinentalne Evrope je tiho negodovao šaljući diplomatske demarše, Britanija je i dalje bila ostrvo, a Sjedinjene Američke Države su bile suviše daleko.

Kada je Njemačka okupirala jednu po jednu državu Evrope, a sa drugima potpisavala paktove o saradnji, ostatak još neporobljene Evrope je ćutao plašeći se da se ne okrenu prema njima, Britanija je i dalje bila ostrvo, a Sjedinjene Američke Države su bile suviše daleko.

Kada je Njemačka okupirala i ostatak one uplašene kontinentalne Evrope, njeni kraljevi, premijeri, ministri i druge aristokrate su pobjegle u Britaniju jer je i dalje bila ostrvo, Sjedinjene Američke Države su bile suviše daleko, a crnogorski antifašisti, mahom učenici i studenti, predvođeni komunistima i novoformiranim partizanskim ćelijama su podigle prvi organizovani otpor protiv nacističke Njemače i fašističke Italije u svjetu.

Kada su avioni njemačkog Luftvafe-a olako preletjeli Lamanš i bombardovali London i druge gradove u Engleskoj – Britanija je naglo prestala da bude ostrvo i odlučila da uđe u rat.

Kada su tenkovi oklopnih pancir divizija Trećeg njemačkog Rajha prešle crtu razdvajanja sa Sovjetima, pogazile dogovor o podjeli Evrope, i krenuli prema Moskvi – Sovjetski savez je ušao u Drugi svjetski rat, ovoga puta ne na strani već protiv nacističke Njemačke.

Kada su laki drveni „Zero“ avioni carskog Japana, nakon više sati leta preko Pacifika, doletjeli nad američku vojnu luku Perl Harbur i sasuli na nju tone i tone bombi, Sjedinjene Američke Države više nisu bile tako daleko i odlučile su da i one uđu u rat. 

Rat je mjesto gdje mladi koji se ne poznaju i ne mrze ubijaju jedni druge zbog odluka starih koji se poznaju i mrze - Erih Hartman

Dragi moji, slavljenici velikog 9. maja, svi ste vi ušli u rat protiv nacističke ideologije, logora smrti, ugnjetavanja drugih naroda, kršenja međunarodnog prava, slobode, bratstva i zajedništva... tek onda kada su bombe počele da padaju i po vašim glavama, i uvijek ste na rukama imali dva časovnika – jedan koji je pokazivao svjetsko vrijeme i onaj drugi koji je pokazivao samo ono vaše.

Možda je ovaj 9. maja praznik pobjede svih vas, ali nešto mislim da je nekako najviše baš naš – crnogorski.