Postoji jedna komična, a zapravo duboko tragična činjenica u vezi sa evropskim putem Crne Gore. Svaki put kada Evropski parlament nabroji prepreke koje stoje između Crne Gore i Evropske unije, on praktično sastavlja političku biografiju aktuelne vlasti.

Jer šta su ključni problemi koje Evropa prepoznaje? Miješanje crkve u državne poslove. Slabljenje institucija. Strani politički uticaji. Propaganda. Ugrožavanje medijskih sloboda. Istorijski revizionizam. Nedostatak jasnog vrijednosnog opredjeljenja prema temeljnim evropskim principima. A ko je politički proizvod svih tih procesa? Upravo ova vlast.

Vlast koju je na krilima litijaške kontrarevolucije u politički život lansirala Crkva Srbije. Vlast čija je prva vlada formirana u manastiru. Vlast čije su izborne cikluse otvoreno pomagale političke, medijske i logističke strukture iz Beograda. Vlast koja je došla na talasu obećanja o evropskoj budućnosti, a potom godinama demonstrirala gotovo savršenu sposobnost da prećuti svaki događaj koji je zahtijevao evropski odgovor.

Ćutali su kada je država osramoćena skandalom oko Trinaestojulske nagrade. Ćutali su kada su podizani spomenici fašističkim saradnicima. Ćutali su kada su novinare napadale intoksinirane horde nacionalističkog bijesa. Ćutali su kada se birao ovakav Savjet RTCG. Ćutali su kada je javni prostor zatrpavan propagandnim otrovom o referendumu. Ćutali su svaki put kada je trebalo stati iza vrijednosti na kojima navodno počiva njihova evropska politika.

I zato je najveća politička prevara našeg vremena upravo pokušaj da se odgovornost za usporavanje evropskih integracija prebaci na neke imaginarne protivnike, birokratiju iz Brisela ili proceduralne komplikacije.

Ne.

Kada Evropski parlament govori o problemima koje Crna Gora mora riješiti, on zapravo govori o političkim praksama koje je proizvela i normalizovala upravo ova vlast.

Zato će i debakl sa propuštenom 2028. godinom biti isključivo njihov. Njihov politički račun. Njihov istorijski neuspjeh. Njihova odgovornost.

Jer iza svih ružičastih saopštenja evropskih zvaničnika, iza svih samohvalisanja, konferencija i pobjedničkih objava na društvenim mrežama, običnom čovjeku u Crnoj Gori evropske integracije danas izgledaju kao snimak iz vazduha “monumentalnog” projekta „Velje brdo“. Između hektara propagande, planina obećanja i megalomanskih vizualizacija, vidi se jedan jedini svježe probijeni putić. A useljavanje je, naravno, sjutra. Malo sjutra.

I kako smo uopšte došli do toga da istinski evropski supstrat ovog društva završi na periferiji političkih zbivanja? Kako smo došli do toga da ljudi i političke strukture koje su tri decenije, u različitim formama, nosile ideju evropske, građanske i prozapadne Crne Gore danas ne predstavljaju glavnu opozicionu osovinu?

Po svakoj logici zdravog razuma upravo bi taj kontinuitet morao biti centralna politička alternativa. Umjesto toga, opozicioni prostor je kontaminiran starim konceptom koji odlično poznajemo - konceptom trojanskih konja.

Samo što se ovog puta ne nalaze samo u vlasti. Nalaze se u opoziciji. Najbolji primjer je DNP.

Politički projekat toliko savršeno dizajniran da istovremeno glumi vlast i opoziciju. Opoziciju vlasti i opoziciju DPS-u. Partnera vlasti i partnera DPS-u. Strukturu koja ruši podgoričku vlast, ali je ne ruši. Koja prijeti, ucjenjuje, napada, galami, ali kada dođe trenutak političke odluke -misteriozno nestane.

Jer neće sa DPS-om. Dakle, može protiv vlasti, ali ne toliko da vlast padne. Može protiv DPS-a, ali ne toliko da nestane prostor za njegovu političku eksploataciju. Može sve. I ne može ništa. To nije politika. To je laboratorijski proizvod. To je politički GMO nastao u pogonima beogradskih bezbjednosno-propagandnih kuhinja.

Zato danas imamo apsurdnu situaciju da su i vlast i opozicija, svaka na svoj način, kontaminirane srpsko-ruskim proksijima. Negdje otvoreno, a negdje prikriveno. Negdje kroz ideologiju. Negdje kroz kadrove. Negdje kroz finansije. Negdje kroz medije. Ali gotovo svuda kroz isti vrijednosni obrazac.

Istovremeno, ljudi koji su stvarali evropsku ideju Crne Gore tokom posljednje tri i po decenije danas prolaze kroz političke vetinge, sudske procese, javna linčovanja, institucionalne izolacije i kampanje progona.

Oni koji su branili evropsku Crnu Goru tretiraju se kao problem. A oni koji su je godinama sabotirali predstavljaju se kao rješenje. To nije politički paradoks, već je to postala politička perverzija.

I zato treba konačno da prestanemo da se samozavaravamo. Ovo nije evropska Crna Gora koja je zastala pred vratima Evropske unije. Ovo je Crna Gora kojom upravljaju političke strukture koje su direktno povezane sa gotovo svim pojavama koje Evropski parlament identifikuje kao prepreke evropskim integracijama.

I upravo zato, uprkos svim zastavama EU, svim govorima i svim propagandnim parolama, živimo u najantievropskijoj Crnoj Gori koju pamtimo!