Nema ništa neobično u tome što Aleksandar Vučić, za vrijeme čije autokratske vladavine Srbija ne zna što su slobodni, pošteni, demokratski izbori, navodi tzv. Podgoričku skupštinu kao izraženu volju naroda Crne Gore da se utopi u Srbiju. Neko ko se hvališe da je bio najbolji student Pravnog fakulteta u Beogradu, morao bi bar da se upozna sa svim činjenicama prije nego li donesi sudove o bilo kojem događaju. Makar bi moralo da ga zamisli da nijedna saveznica nije priznala odluke Podgoričke skupštine, ni kao legalne, ni kao legitimne. Crna Gora nije bila Zulu pleme, već međunarodno priznata država, sa Ustavom i zakonima, uključujući i zakon o izborima, tako da je, uz povratak oko 9.000 interniraca, kojima je svjesno onemogućen povratak, moguće bilo utvrditi na legalan i legitiman način volju crnogorskog naroda. Ovako je sproveden postupak, u režiji četvoročlanog Odbora, od kojih su dvojica bili državljani Srbije, a dvojica Crne Gore, kojim su uzurpirali ingerencije zakonodavnih i izvršnih organa Crne Gore.

Na śednici u Beranama 25. oktobra /7. novembra 1918. godine, Odbor je propisao „Pravila za biranje narodnih poslanika za Veliku narodnu skupštinu“. Ta pravila su bila kao da u Ćacilendu aklamacijom (dizanjem ruku) izaberu povjerenike, koji će izglasati sastav srpskog parlamenta. Jedni te isti ljudi su išli od mjesta do mjesta, od sela do sela i izglasavali aklamacijom one koje bi Odbor predlagao za povjerenike. Beogradska vlada je 25. XII izvršila notifikaciju nove države KSHS zemljama Atante, ali su ove odbile da priznaju tu državnu tvorevinu prije mirovne konferencije. U januaru 1919. godine šefovi velikih država u Parizu sporazumjeli su se da Crna Gora bude zastupljena na konferenciji mira.

DE SALISOV IZVJEŠTAJ

Podgorička skupština je bila samo egzekucija Krfske deklaracije iz avgusta 1917, kojom je prebrisana Crna Gora i dinastija Petrović. Izaslanik Britanskog parlamenta, grof de Salis, koji je došao u Crnu Goru 1919. i boravio u njoj te i sljedeće godine, napisao je u izvještaju: „Moja istraga me je dovela do zaključka da je izbor takozvane Velike narodne skupštine bio farsa, da je izvršen prevarom, zastrašivanjem i nasiljem, i da ne održava volju naroda“... Njegov izvještaj obiluje opisima nasilja srpske vojske nad crnogorskim narodom koji je većinom bio da Crna Gora sa svojim identitetom i autonomijom uđe u sastav Jugoslavije: „Crna Gora je sada okupirana od jedne jake sile srpskih trupa… Zatvori su puni. Lideri opozicije sadašnjem režimu su ili u strogom pritvoru ili u bjekstvu. Ako nijesu sa njima, njihovi lojalisti su napolju u brdima, dok su njihove kuće izložene uništenju“.

De Salisov izvještaj potvrđuje sve navode iz „Krvavog albuma Karađorđevića“. Zapaljeno je hiljade crnogorskih domova (najmanje 5.000 kuća, koje su, prema pisanju srpske štampe, beogradskih listova „Balkan“ i „Tribuna“ popaljenje od kraja 1918. do 1921. godine) pobijeno oko 9.000 crnogorskih građana, pohapšeno je više od 4.000 uglednih Crnogoraca i građana Crne Gore koji su bili protiv uništenja Crne Gore (čamili su okovani u Jusovači u Podgorici, zloglasnom zatvoru u Zenici, zatvoru Bogdanov kraj na Cetinju, zatvorima u Nikšicu, Kolašinu, Baru i drugim mjestima po Crnoj Gori) i proćerano hiljade patriota (emigriralo je preko 5.000 ljudi iz Crne Gore od srpskog terora i zuluma), spaljivane su majke s djecom, ugledni ljudi vođeni su osamareni kroz varoši, sahranjeni rodoljubi su ekshumirani da bi mrtvi od strane vojske i žandarmerije bili strijeljani, itd.

DOKUMENTA DEMANTUJU LAŽI

I da laži nastave da truju narod u Srbiji potrudio se RTS, dovodeći kvaziistoričara, Predraga Markovića, istaknutog člana Miloševićeve stranke. Marković je nelegalnost i neligitimnost Podgoričke skupštinem elegantno riješio glupavom tvrdnjom da Crna Gora u vrijeme njenog održavanja nije postojala, jer je, kaže, kapitulirala početkom 1916. Izgleda da je Crna Gora kapitulirala, a kralj Petar i srpska vojska su otišli u Grčku na ljetovanje? Da je Marković istinski istoričar, potrudio bi se da otkrije na stotine dokumenata koji obesmišljavaju glupost koju je izgovorio. Odredba o polaganju oružja potpisana je 25. januara 1916. nakon čega je Crna Gora okupirana od Austrougarske. Akt o kapitulaciji nije nikada potpisan, jer kralj Nikola nije dao takvo ovlašćenje, bez kojeg bi svaki potpis bio ništavan. Crna Gora je ostala saveznik sila Atante i imala redovne diplomatske odnose sa svim zemljama koje su je činile.

Primjera radi, Francuska je tek krajem 1920. godine prekinula diplomatske odnose sa Crnom Gorom notom: „Francusko poslanstvo pri crnogorskoj vladi Pariz, 20. decembra 1920. Njegovoj ekselenciji gospodinu Jovanu S. Plamencu, predśedniku Ministarskog savjeta i ministru spoljnih poslova Crne Gore, Neji na Seni

Gospodine Predśedniče,

Po naređenju Vlade Francuske Republike, čast mi je da uputim Vašoj ekselenciji sljedeće saopštenje: pošto su ovih dana u Jugoslaviji održani izbori za konstituantu (ne misli se na Podgoričku skupštinu, već na izbore 1920)... vlada Republike ne vidi razloga da nastavi da održava diplomatske odnose sa Njegovim veličanstvom kraljem Nikolom i, sljedstveno tome, odlučila je da ukine Poslanstvo Francuske u Crnoj Gori... Biću zahvalan Vašoj ekselenciji ako izvoli da sa ovim saopštenjem upozna Njegovo veličanstvo kralja Nikolu i crnogorsku vladu...

U potpisu: Delaroš-Verne“.

Slično je i sa Velikom Britanijom. Takođe, predśednik SAD Vudrou Vilson je, primajući akreditive u septembru 1918, odgovorio poslaniku dr Antu Gvozdenoviću ovim riječima: „...Već više godina vlada Sjedinjenih Američkih Država imala je svog diplomatskog predstavnika kod vlade Crne Gore i kao rezultat toga postalo je neophodno da postojeća vlada Crne Gore, premda je bila prisiljena da izbjegne u stranu zemlju, pošalje svog diplomatskog predstavnika kod vlade Sjedinjenih Americkih država“...

Dana 11. oktobra 1918. svečano je održan Crnogorski dan u Njujorku. Svečanost je obavljena na Spomeniku slobode. Povorka je prošla Petom avenijom, kroz nepreglednu masu njujorškog građanstva i zaustavila se pred visokom tribinom, okićenom zastavama. Na Spomeniku slobode istaknut je pored američkog i crnogorski barjak. Muzika je intonirala himne Crne Gore i Amerike, pozdravljene od strane stotina hiljada prisutnih građana. Srpski emigrantski list „Libre Serbie“, u broju 6, od 27. novembra 1918. godine, objavio je: „Taj crnogorski dan u Njujorku proslavljen je na najsvečaniji način u prisustvu crnogorskog poslanika, konzula i osoblja poslanstva, kao i najuglednijih predstavnika Sjedinjenih Država. Na čelu svečane povorke bila je vojska i muzika, a tom je prilikom razvijena i crnogorska zastava. Pored ostalih govornika govorio je o Crnoj Gori i poslanik Gvozdenović, koji je bio u generalskoj uniformi. Ovo je najveća svečanost koju je Crna Gora doživjela, jer je na njoj sudjelovalo više duša nego Crna Gora ima stanovnika“. Nepostojećoj zemlji, po kvazistoričaru Markoviću?

SELEKTIVNA ISTORIJA I OBMANE

Umjesto što lažu i obmanju narod u Srbiji o nasilnoj aneksiji Crne Gore, koju je za britanske medije maja 1919. godine javno osudio i srpski radikal Ðoka Braćinac, bolje bi bilo da otvore sve arhive i učine ih dostupnim svim zainteresovanim istraživačima. Posebno prepiske sa Krfskom vladom, poput urgiranja generala Charlesa Charpyja, načelnika štaba F. d'Espereya, koji je požurivao srpsku vrhovnu komandu, o čemu major Mirko Milinović „najhitnije“ izvještava vrhovnu komandu iz Soluna, 14.X/27.X, prenoseći da Charpy iznova upozorava Mišića da što prije treba okupirati Crnu Goru srpskim trupama, kako bi se izbjegle kasnije političke komplikacije, „štetne po srpske ineterese“.

Ili, kad Petar Pešić obavještava Vrhovnu komandu o reakciji diplomatskog kora na Cetinju povodom toga što je Crna Gora zauzela Skadar riječima: „...Prema ovome, najbolji je trenutak (sada) da Srbija prekine veze sa Crnom Gorom! ... Međutim, ako naši interesi zahtevaju da se Crna Gora dovede u očajan položaj, bolje je koristiti drugu priliku a ne Skadar. Naprimer kad se kralj počne mešati u vojsci.

Str.Pov O.Br. 16541 19.7.1915.

Načelnik štaba, pukovnik Pešić“

Na insistiranje saveznika, prije svih Rusije, Crnoj Gori je bio nametnut plan komandanta Vrhovne komande srpske vojske, gen. Radomira Putnika, po kojem su crnogorskom vojskom komandovali srpski oficiri, prvo general Božo Janković, a poslije njega pukovnik Petar Pešić. Živko G. Pavlović, general u penziji i akademik, optužio je Pešića da je predlagao kralju Nikoli da potpiše separatni mir sa Austrijom, na što mu Petar Pešić u Pravdi od 9. maja 1925. godine odgovara: „Odnosno tvrdenje mojih kritičara, da sam savetovao pokojnom Kralju Nikoli da zaključi mir sa Austrijom, napominjem, da sam izneo u 'Ratniku' celu istoriju tog pitanja i nemam potrebe da ga ponovo izlažem. Sem toga nalazim da bi to bilo izlišno, jer su oni suviše slabi da shvate vojno-politička pitanja toga obima. Ali moram im postaviti ovo pitanje: jesu li ma kad razmišljali o tome, kakava bi situacija bila za celokupan naš narod, da Kralj Nikola nije uputio Franji Josifu onu depešu, i da je na Solunskom frontu pored Srpske Vrhovne Komande našla i Crnogorska Vrhovna Komanda, a po proboju ovoga fronta i ulaska u Otadžbinu pored Kralja Petra i Kralj Nikola“?

Izgleda da ova istina ne dotiče srpske istoričare, oni se i dalje bave selektivnom istorijom i obmanama.

U intervjuu Njujork tajmsu 27. januara 1919. godine, kralj Nikola između ostalog kaže: „...Muškarci, žene, đeca su pogubljeni bez suđenja. Bombe su bačene na kuće mojih pristalica. Novac se troši kao voda da privoli moju đecu da se odreknu njihove zakletve. Nema sumnje da ste čuli ovo moje svjedočanstvo i aneksiju moje države od strane Srbije. Pa, to je bilo izglasano od rugla od parlamenta kojeg su nazvali Velika skupština – naziv, koji ne postoji u našem Ustavu. I da nije bilo izglasano ni od koga, bilo bi izglasano od grupa i razbojnika koji su radili u korist Srbije“.

Ne znam đe će se prepoznati razne Pižurice, Mandići i slični u ovom tekstu, kad se tobože zalažu za imovinu dinastije Petrović? Bojim se da ih je kralj Nikola stavio na pravo mjesto i da ne bi želio da se takvi bave njegovim nasljednicima!

A ne bi bilo loše i da novinar RTS-a Zoran Stanojević pročita ovaj tekst, da se ne bi još koji put, nekom drugom prilikom, zahvaljivao prevarantu – kvazistoričaru Markoviću na „razjašnjenju“! I da, poruka crnogorskim vlastima: tražite više da Britanski parlament objavi izvješta grofa De Salisa, na koji je svojevremeno, pritiskom Francuske, stavljen veto!